امروز یکشنبه , 18 شهریور 1403
شنبه تا پنج شنبه - 9 صبح الی 20 عصر
دانلود تحقیق درمورد جعل عنوان نمايندگي بيمه
![دانلود تحقیق درمورد جعل عنوان نمايندگي بيمه](/content/productpic/defaultpic_6.jpg)
با دانلود تحقیق در مورد جعل عنوان نمايندگي بيمه در خدمت شما عزیزان هستیم.این تحقیق جعل عنوان نمايندگي بيمه را با فرمت word و قابل ویرایش و با قیمت بسیار مناسب برای شما قرار دادیم.جهت دانلود تحقیق جعل عنوان نمايندگي بيمه ادامه مطالب را بخوانید.
نام فایل:تحقیق در مورد جعل عنوان نمايندگي بيمه
فرمت فایل:word و قابل ویرایش
تعداد صفحات فایل:128 صفحه
قسمتی از فایل:
به موجب تبصره ماده 69 قانون تأسيس بيمه مركزي ايران و بيمهگري مصوب 3/3/1350: «هر شخص حقيقي يا حقوقي كه بدون داشتن پروانه از مؤسسه بيمه تحت عنوان نمايندگي بيمه براي هر يك از رشتهها قبول بيمه نمايد به مجازات مقرر در ماده 239 قانون مجازات عمومي محكوم خواهد شد.» كه در اين باره در بخش بعدي توضيحات مربوطه ارائه ميگردد.
بخش اول: تشريح جلوههايي از كلاهبرداري در صدور بيمههاي شخص ثالث
پيدايش و گسترش زندگي جديد ماشيني، افزايش جمعيت شهرها و فزوني شمار وسايل نقليه موتوري موجب افزايش حوادث رانندگي و خسارت افراد شده است. براي رويارويي با اين حوادث و خسارتها از يك سو گامهايي پيشگيرانه ضرورت يافت و از سوي ديگر تأمين و جبران پيامدهاي زيانبار آن ناگريزي و بايستگي پيدا كرد.
بيمه شخص ثالث اتومبيل به عنوان يكي از اصليترين ابزار لازم براي تأمين و جبران هزينههاي ناشي از اين پيامدها خود را در تمام عرصههاي بينالمللي معرفي نمود. تبعيت قانون بيمه شخص ثالث از اصل خطر، ديگر جايي را براي درنگ در انجام آن باقي نگذاشت اما اين همه منفعت به تنهايي اكتفا ننمود. گذشت زمان نمايان كرد كه ايجاد و برقراري يك نهاد حمايتي از زيانديدگان و به نوعي بيمهگذاران به تنهايي كفايت نميكند و براي تكميل آن اين فرآيند ايجاد يك الزام و اجبار ضروري به نظر ميرسد.
همانطور كه بورگ كنشت حقوقدان سوئيسي اينگونه اعتقاد داشت كه: «اجراي قانون مسئولين مدني صاحبان وسايل نقليه موتوري زميني هرقدر هم دقيق و عادلانه باشد فايدهاي ندارد مگر آنكه توأم با بيمه اجباري آن بشود. امروزه داشتن اتومبيل ديگر جنبه لوكس و تفنن ندارد و براي بيشتر مردم وسيله كار است. اگر بيمه اجباري مسئوليت مدني وجود نداشته باشد صاحبان وسيله نقليه موتوري قادر به جبران غرامت ناشي از بهكار بردن اين وسيله نقليه نيستند و چون قادر به پرداخت خسارت نيستند به زندان ميافتند و از هستي ساقط ميشوند. بنابراين قانون مسئوليت مدني بدون اجبار نميتواند حافظ حقوق اجتماع و خانوادهها باشد.»[1]
چنين انديشه و تدبيري در كشورهاي پيشرفته اروپايي چنان نيرو گرفت كه اغلب آنها از سالهاي آغازين سده بيستم به الزامي و همگاني كردن بيمه مسئوليت مدني ناشي از حوادث وسيله نقليه موتوري زميني اقدام كردند. در ايران نيز قانون بيمه اجباري حوادث رانندگي كه به قانون بيمه شخص ثالث شهرت يافته است با عنوان «قانون بيمه اجباري مسئولين مدني دارندگان وسيله نقليه موتوري در مقابل شخص ثالث» در 26 آذرماه 1347 مشتمل بر 14 ماده و 3 تبصره تصويب گرديد. به نظر ميرسد انگيزه تدوين چنين قانوني بسط و گسترش واردات بينالمللي زمينه حملونقل بوده است.[2]
از نظر زماني قانون فوق در رديف دومين قانون مربوط به بيمه پس از قانون بيمه سال 131 ميباشد و همانطور كه از نامش مستفاد ميشود منحصراً در يك رشته خاص يعني وسايل نقليه موتوري زميني اقدام به وضع شده است و از نقطه نظر تاريخي قانونگذار براي اولين مرتبه در ايران دارندگان اينگونه وسايل نقليه را صرفنظر از تقصير و خطاي آنها در ايجاد حادثه، مسئول در جبران خسارت وارده به اشخاص دانسته است. (برخلاف ماده 333 قانون مجازات اسلامي) و بدين جهت تكليف نموده كه اينگونه اشخاص مسئولين خويش را در قبال حوادث ناشي از وسيله نقليهاي كه هدايت در رانندگي به عهده آنها است را نزد يكي از شركتهاي بيمه داخلي بيمه نمايند.